แต่เดิมช้างป่าในประเทศไทยมีอยู่แทบทุกจังหวัดที่มีป่าสูง ในแหล่งที่มีหญ้าและน้ำอุดมสมบูรณ์ อาจจะพบโขลงช้างตั้งแต่ ๓๐-๕๐ เชือก หัวหน้าช้างมักจะเป็นช้างพลายที่แข็งแรงที่สุดและจะเดินนำหน้าโขลงจะคอยปกป้องอันตรายให้กับช้างในโขลง ตลอดจนนำช้างในโขลงไปหากินในแหล่งอาหารที่สมบูรณ์และปลอดภัย โดยปกติเป็นช้างสีดอหรือช้างพลายที่ไม่มีงา เพราะมักจะมีลักษณะที่สูงใหญ่ และแข็งแรงกว่าช้างงาปกติ แต่ถ้าไม่มีช้างสีดอก็จะเป็นช้างพลายงาที่แข็งแรงที่สุด ในภาวะปกติที่ช้างในโขลงกำลังพักผ่อนและกินอาหารอยู่ หัวหน้าโขลงและช้างงาจะแยกตัวออกไปหากินต่างหาก แต่ก็ไม่ไกลจากโขลงเท่าใดนัก
ส่วนช้างที่แยกตัวออกไปอยู่ลำพังซึ่งอาจจะโดนไล่ออกจากโขลงเนื่องจากเกเรนั้นเรียกว่าช้างโทน มักจะเป็นช้างที่ดุร้าย ปกติแล้วในแต่ละโขลงช้างพบว่ามีการอยู่ด้วยกันในระบบอาวุโส ช้างพังที่มีอายุมากสามารถที่จะทำการขับไล่หรือแย่งแหล่งอาหารจากช้างที่อ่อนกว่า ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ช้างพังที่มีอายุน้อยกว่าหลุดออกไปจากโขลงได้ เมื่อแหล่งน้ำและแหล่งอาหารมีปริมาณเล็กน้อยและจำกัดในพื้นที่
แหล่งที่มา
สถาบันคชบาลแห่งชาติ
www.info@thailardelephant.org
วันอังคารที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2552
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น